🐾 Ο Ρίκο – η μασκότ του ιατρείου μας

Ήταν πριν από περίπου 18 χρόνια, όταν εμφανίστηκε στην πόρτα του ιατρείου.
Τσομπάνος με διασταύρωση… λουκάνικου (ράτσας hot dog), με αυτά τα μάτια που σε πείθουν για ό,τι θέλει, επέμεινε και μπήκε μέσα.

Και δεν χρειάστηκε να επιμείνει πολύ για να μείνει.

Μαζί με τον παππού Λύκο, που ζούσε τότε, έγιναν αχώριστοι.
Φυλάγανε μαζί το ιατρείο, τρώγανε μαζί, κοιμόντουσαν μαζί.
Ενίοτε… δοκίμαζαν και γευστικά ο ένας τον άλλο.

Πριν 8 χρόνια, παππούς κι αυτός πια, αλλά με τη ζωντάνια του ακόμα ακμαία.
Ήταν η μασκότ του ιατρείου.

Δεν υπήρχε πελάτης που να μην τον χαϊδέψει.
Ούτε πελάτης που να μη χάσει… κάτι φαγώσιμο από το χέρι του.

Και όχι μόνο μέσα στο ιατρείο.

Όποιος έτρωγε στη στάση του λεωφορείου δίπλα, αργά ή γρήγορα θα του έδινε το “κατιτίς” του.
Είχε τον τρόπο του.

👉 Ο Ρίκο είχε έναν βασικό σκοπό στη ζωή:

το φαγητό…
και μετά…
τα χάδια.

Έτρωγε τα πάντα. Από όλους. (δυστυχώς 😄)
Αν και… κυρίως τις κροκέτες του.

🐶 Τι μάθαμε από τον Ρίκο

Με τον Ρίκο, αναθεωρήσαμε μερικά “δεδομένα”:

✔ Όλες οι κροκέτες είναι νόστιμες (έτρωγε τα πάντα)
✔ Όλες οι κονσέρβες είναι… ακόμα πιο νόστιμες (έγλυφε και τα κουτιά)
✔ Ό,τι πετάει… τρώγεται
✔ Ό,τι κινείται στο πάτωμα… επίσης
✔ Αν κοιτάς κάποιον επίμονα, μάτια–φαγητό–ουρά → κερδίζεις
✔ Η σιαλόρροια είναι εξαιρετική τεχνική εκβιασμού για μεζεδάκι 😄

👉 Και φυσικά:
κρατάτε γερά το κουταλάκι από το παγωτό… γιατί αλλιώς… χάνεται κι αυτό!

Ήταν μάγκας.

Μύριζε ακόμα τις θηλυκές, αλλά δεν ανεχόταν να χαϊδεύουν άλλον μπροστά του.
Τα χάδια ήταν αποκλειστικά δικά του.

Τριβόταν, χώνονταν, “οδηγούσε” το χέρι σου πάνω του.
Ήταν… υποχρεωτικό.

👉 Ήταν ο φόρος εισόδου και εξόδου από το ιατρείο.

Τα κουνέλια δεν ήταν “καλά ζώα”.
Γιατί τα κρατάμε και τα χαϊδεύουμε.

Οι γάτες ήταν… αδιάφορες.
(και ευτυχώς δεν έτρωγαν το φαγητό του)

Αντιπαθούσε όμως όλους εκείνους τους “κακούς” σκύλους
που τους κερνούσαν τα αφεντικά μεζεδάκια…
ΚΑΙ τα έτρωγαν!

👉 “Άστο κάτω, ρε φίλε… εμείς έχουμε να φάμε μήνες!”